ဘေလာ့ဂ္ဖတ္လာ မိတ္သဟာ၊ ခ်မ္းသာကိုယ္စိတ္ ၿမဲပါေစ၊ ဥပါဒ္ရန္ေဘး ကင္းစင္ေဝး ၿငိမ္းေအးၾကပါေစ ဟူ၍ ဆုေတာင္းၿပီး သကာလ၊ ကြ်ႏ္ုပ္ ဆက္လက္ၿပီး ဘေလာ့ဂ္ရေပေတာ့မည္။ အင္း၊ ဆက္ေပါေနလို႔ မျဖစ္ဘူး၊ ခပ္တည္တည္ေရးမွ။
ဒီလို ဒီလို၊ ၁၄ ရက္ေန႔ ညဖက္ႀကီး ေျမပဲကြ်န္းကေန ျခေသၤ့ကြ်န္းေပၚ ျပန္ေရာက္တယ္၊ ကံေကာင္းစြာနဲ႔ ေနာက္ဆံုးရထား မွီလိုက္တယ္၊ ၁၂ နာရီေက်ာ္တာနဲ႔ နဂိုအတိုင္း ျပန္ျဖစ္သြားတဲ့ စင္ဒရဲလား အဲေလ ၁၂ နာရီ ေက်ာ္တာနဲ႔ ပိုက္ဆံပိုေပးရတဲ့ တကၠစီ စီးစရာ မလိုဘူးေပါ႔။ ဟိုမွာခ်မ္းၿပီး ဒီမွာပူေနေတာ့ လူကလည္း ေရခဲေသတၱာ ထဲက ထုတ္လာတဲ့ ေကာက္ညွင္းေပါင္းလို မအီမသာႀကီးေပါ႔ (ဘာတုန္းဟာ)။ အေသးစိပ္ကို ေနာက္မ်ားမွ ထပ္္ေရးမယ္၊ ခုေတာ့ မေနႏိုင္လို႔ ထ ႏွဳတ္ဆက္တာ၊ ပလိန္းႀကီးကို ႏွဳတ္ဆက္ပစ္တာ။
ေနရာသစ္ကို ၂၀ ရက္ေန႔ ေနာက္ဆံုးထားၿပီး ဖြင့္မယ္လို႔ စိတ္ကူးထားတယ္၊ သေဘာကေတာ့ ၂၀ ရက္ေန႔မွ စ၍ ယခု သင္ဖတ္ေနေသာ ဤစာမ်က္ႏွာသည္ ေရစီးေရလာ မရွိေတာ့ေသာ ပင္လယ္ေသ ကဲ့သို႔ မတုန္မလွဳပ္၊ တည္တည္ႏွင့္ၾကည္ၾကည္ ဆက္လက္တည္ရွိသြားမည္ ဆိုတာပါပဲကြယ္။ ေနရာသစ္မွာလည္း သစ္သည္သာ ေျပာရသည္၊ အမွန္တိုင္း ဝန္ခံရေသာ္ ဘာမွ်လည္း မျပင္မဆင္အား၊ ပကတိအတိုင္း မွဳိတက္ေနေသာ ေနရာတစ္ခုသာ ျဖစ္ေလသည္ ဆိုရင္ မမွားဘူးေပါ႔။ ဒီလိုနဲ႔ ဒီလို ေလွ်ာက္ေရးၿပီး ႏွဳတ္ဆက္ျခင္း ပို႔စ္ကို အဆံုးသတ္လိုက္မယ္။ ေနအံုး၊ ဘေရာက္ဇာကို ေဒါႀကီးေမာႀကီး ပိတ္ပစ္ခါနီး ထိုင္ဝမ္တြင္ျပဳလုပ္သည္ ဆိုတဲ့ ဆီခ်က္ေလး စားသြားပါအုံးလား...
